CBKO

Centrum Badawczo – Konstrukcyjne Obrabiarek w Pruszkowie sięga swymi korzeniami, do czasów, jeszcze sprzed pierwszej wojny światowej. Warszawa słynęła z obrabiarek produkowanych w jednej z największych fabryk w Europie istniejącej od 1887r. (Akcyjne Towarzystwo Fabryki Maszyn Gerlach i Pulst, przy obecnej ul. Kasprzaka na Woli. Zatrudniony był tam wybitny niemiecki konstruktor inż. Max de Beauvais, który był pierwszym nauczycielem młodych polskich konstruktorów.

Spalona fabryka Stowarzyszenia Mechaników

Nowy budynek CBKO przy ul. Staszica 1

Fabryka Gerlach i Pulst została na początku pierwszej wojny światowej, w 1914r., ewakuowana bezpowrotnie przez Rosjan do Charkowa. Po wojnie grupa konstruktorów, którzy powrócili z Charkowa, została zatrudniona w nowopowstałej fabryce obrabiarek Stowarzyszenia Mechaników Polskich z Ameryki w Pruszkowie.

Po drugiej wojnie światowej odbudowano spaloną fabrykę i jej biurowiec. Z inicjatywy dyrektora inż. J. Piotrowskiego z części biura technicznego pruszkowskiej fabryki obrabiarek wyodrębniono Centralne Biuro Konstrukcyjne Obrabiarek, które zajęło najwyższe piętro biurowca.

Centralne Biuro Konstrukcyjne Obrabiarek (CBKO) w Pruszkowie zostało powołane z dniem 31 grudnia 1949r. i początkowo zatrudniało 28 pracowników.

W 1955r. przeniesiono do Pruszkowa, istniejące od 1949r. w Warszawie Centralne Biuro Konstrukcyjne Narzędzi i połączono je CBKO. Nowa instytucja otrzymała nazwę Centralne Biuro Konstrukcyjne Obrabiarek i Narzędzi.

W istniejącym od 1954r. dziale studiów CBKOiN powstała pracownia sterowania elektrycznego obrabiarek.

W 1958r. od CBKOiN odłączono Centralne Biuro Konstrukcyjne Narzędzi i przeniesiono je do Warszawy. W Pruszkowie zostało Centralne Biuro Konstrukcyjne Obrabiarek.

W 1959r. urządzono warsztat budowy prototypów.

Około 1961r. uzyskano zgodę na budowę samodzielnego zespołu budynków dla CBKO i teren na budowę w Pruszkowie, przy ul. Staszica 1. W tym samym roku grupa 40 konstruktorów, została przeniesiona do nowopowstałego Biura Projektowo-Konstrukcyjnego Obrabiarek Zespołowych z siedzibą w Warszawie.

W 1967r., w CBKO utworzono pracownię wzornictwa przemysłowego i ergonomii obrabiarek. Kierownikiem został Projektant Form Przemysłowych mgr Włodzimierz Pańkow.

Do roku 1970 CBKO przemieniło się w instytucję o charakterze ośrodka badawczo-rozwojowego. W tym samym roku zakończono przeprowadzkę do nowego kompleksu budynków przy ul. Staszica 1 w Pruszkowie. Na nowym terenie wybudowano 7-piętrowy biurowiec, 2-piętrową przewiązkę oraz halę budowy prototypów. W okresie po roku 1970 Polska utrzymywała się na 11 miejscu na świecie pod względem eksportu obrabiarek.

16 sierpnia 1975r. Centralne Biuro Konstrukcyjne Obrabiarek zmieniło nazwę na Centrum Badawczo-Konstrukcyjne Obrabiarek. W tym samym roku została powołana Rada Naukowo – Techniczna CBKO, do której należeli profesorowie politechnik, specjaliści CBKO i innych fabryk.

W 1976r. przewodniczącym rady zostaje prof. dr inż. Lucjan Tadeusz Wrotny.

W 1980r. CBKO osiągnęło najwyższy poziom rozwoju i zatrudniało 1300 pracowników. W centrali pruszkowskiej pracowało ok. 700 osób. W ciągu 30 lat funkcjonowania CBKO wykonano 375 konstrukcji obrabiarek, 73 konstrukcje obrabiarek specjalnych i automatycznych linii obróbkowych. Skonstruowana 5 układów sterowania numerycznego oraz 125 konstrukcji podzespołów. W ciągu tych wszystkich lat powojennych zbudowano w Polsce ok. 300 000 obrabiarek, a blisko jedna trzecia powstała na podstawie konstrukcji opracowanych w CBKO.
 


Tokarka karuzelowa KBA 1000 o masie 180t



Frezarko – kopiarka FKL 300 do śmigieł lotniczych


Robot przemysłowy PRO 30


W latach przemiany gospodarczej zapoczątkowanej po 1989r. ograniczono dofinansowanie przez państwo i zamówienia zmalały. CBKO znalazło się trudnej sytuacji ekonomicznej. Aby poprawić kondycję firmy zwolniono część pracowników administracyjnych i wydzierżawiono część budynku biurowego.

Od 1990r. nowe konstrukcje CBKO ograniczały się do obrabiarek specjalnych wykonywanych na indywidualne zamówienia i do lekkich obrabiarek sterowanych numerycznie, przeznaczonych głównie dla szkolnictwa zawodowego. Uruchomiono również seryjną produkcję lekkich obrabiarek. Przystąpiono również do komputeryzacji konstruowania i badań, wdrażając CAD.

W 1994r. w związku z małą liczbą zamówień na obrabiarki specjalne i zadaniowe rozszerzono zakres konstrukcji i produkcji do urządzeń nie związanych z obróbką skrawaniem.

W 1995r. utworzona została pracownia dydaktyczna CAD/CAM, w której prowadzone były szkolenia.

W 1996r. dzięki dalszej sprzedaży nieruchomości i redukcji zatrudnienia z 120 do 50 pracowników udaje się utrzymać działalność podstawową czyli sprzedaż obrabiarek oraz usługi konstrukcyjne i remontowe. Konstrukcja i produkcja została ograniczona do zunifikowanych odmian bardzo nowoczesnych, lekkich tokarek sterowanych numerycznie (seria VENUS).

Po 2004r CBKO nastawiło się dodatkowo na produkcję i sprzedaż tokarek sterowanych numerycznie średniej wielkości. Konstrukcje konsultuje głównie prof. dr hab. inż. Jan Kosmol z Politechniki Śląskiej.

W 2013r. nastąpiła prywatyzacja zakładu i akcjonariuszem większościowym staje się GLIMAG Sp. z o. o.

Od tej chwili  znalazło się w jednej grupie kapitałowej z .